26 mei 2014 - JazzFlits

1
12de JAARGANG, NR. 219
26 MEI 2014
IN DIT NUMMER:
1
4
5
NIEUWS
JAZZ OP PAPIER
JAZZ OP PLAAT
Theo Croker, Ideal Bread, Max
Roach, Phronesis, Alex Koo,
Philippe Lemm, Max Roach e.a.
12 JAZZ OP DE PLANKEN
Kenny Garrett, Jazz Luik, Deventer
Jazz, New Cool Collective e.a.
EN VERDER:
20 New York Calling (Roos Plaatsman)
21 ‘Hé Jo, Ouwe Neukert’ (Lex Lammen)
23 Bestsellers en tips Jazzcenter
JAZZFLITS 220
staat 23 JUNI op
http://www.jazzflits.nl
JAZZFLITSEN
ONAFHANKELIJK JAZZMAGAZINE SINDS 2003
LORAN WITTEVEEN WINT
DUTCH JAZZ COMPETITION
KENNY GARRETT DOET LAGE LANDEN AAN
Het Loran Witteveen Quartet heeft
16 mei in LantaarnVenster, Rotterdam de Sena Dutch Jazz Competition
gewonnen. Tot beste solist van de
wedstrijd werd pianist Dominic J.
Marshall gekozen.
Pianist Witteveen stond in de finale met
het Alex Koo Quintet, het Dominic J
Marshall Trio en Trempera. De jury, met
Amanda Kuyper (NRC Handelsblad), Ilja
Reijngoud (trombonist) en Frank Bolder
(programmeur) in de gelederen, was
unaniem in zijn oordeel: “Geweldig goed
samenspel waarmee ze complexe composities in vervlochten melodielijnen
ontspannen live wisten te brengen.”
De winnaar kreeg 5.000 euro, mag deelnemen aan de EBU European Jazz
Competition en optreden op het komende North Sea Jazz Festival.
De Sena Dutch Jazz Competition vond
dit jaar voor de tiende keer plaats. Eerdere winnaars waren onder anderen
Oene van Geel, Albert van Veenendaal,
Timucin Sahin (2001), As Guests (2004),
Franz von Chossy Trio (2006), The
Blazin’Quartet (2008) en Kapok (2012).
ZOMERFREQUENTIE JAZZFLITS
Jazzflits verschijnt twintig keer per jaar.
Het grootste deel van het jaar is dat
eens in de twee weken. In de komende
zomermaanden juni, juli, augustus en
september nemen we wat gas terug en
komen we maar eens per vier weken
uit. In oktober pakken we de draad van
twee keer per maand weer op.
Jazzflits nummer 219
Kenny Garrett deed begin mei België en Nederland aan. Donderdag 8 mei zette hij het Bimhuis in Amsterdam op zijn kop en
een dag later maakte hij zijn opwachting tijdens het festival Jazz
à Liège. Daar maakte Jean Schoubs de bovenstaande foto van
hem. Foto’s van het Amsterdamse optreden van de Amerikaanse
saxofonist staan op pagina 17 van deze Jazzflits. Een impressie
van Jazz à Liège op pagina 15.
26 mei 2014
2
NIEUWS
PODIA
VEERTIGSTE VERJAARDAG BIMHUIS
KOMEND SEIZOEN UITGEBREID GEVIERD
Het Amsterdamse Bimhuis bestaat in oktober veertig jaar.
Dit jubileum wordt het hele komende seizoen gevierd met
een reeks speciale activiteiten en evenementen. Onder
meer het Bimhuis-platenlabel wordt nieuw leven ingeblazen met opnamen uit het archief van het jazzpodium.
Jazz Award-deelnemer zangeres Vera
Naus studeert aan het HKU Utrechts
Conservatorium. (Foto: Gerhard Fuhs).
Conservatoriumtalent strijdt om
Leidse Jazz Award 2014
In vijf voorronden deden op 13, 14, 20,
21 en 22 mei zestien conservatoriumstudenten een gooi naar de finale van de
Leidse Jazz Award 2014. De deelnemers
aan die voorronden werden geblinddoekt
geselecteerd door een jury die zich ‘aangenaam’ verrast toonde door het niveau
van de aanmeldingen. De jury koos conservatoriumstudenten uit Den Haag,
Amsterdam, Groningen, Rotterdam en
Utrecht.
Pianist Avishai Darash, gitarist Zoltan
Polgar, altsaxofonist Felician Erlenburg,
tenorsaxofonist Sander Baan, zangeres
Vera Naus en pianist Yoonmi Choi plaatsten zich voor de finale op 25 mei. Wie
van de zes uiteindelijk de Leidse Jazz
Award won, was bij het sluiten van deze
Jazzflits nog niet bekend. De Leidse Jazz
Award bestaat sinds 2009.
LAATSTE NIEUWS
BVR Flamenco Big Band wint
International Big Band Competition
De BVR Flamenco Big Band heeft zaterdag 24 mei in Hoofddorp de Topklasse
van het prestigieuze International Big
Band Concours Haarlemmermeer 2014
gewonnen. Nummer twee werd de Berlin
Jazz Composers Orchestra. Meer over de
Big Band Competition, onderdeel van het
jaarlijkse Corendon Meer Jazz Festival,
vindt u op pagina 25.
Jazzflits nummer 219
Verder staan op het feestprogramma: concertseries in en in
samenwerking met andere podia, exposities in het Bimhuis en
elders, een serie lezingen over aspecten van de jazzgeschiedenis
door vooraanstaande muzikanten, ‘Jazz on Film’-programma’s
en een serie videoportretten door het Nederlands Jazzarchief.
Ook zijn er speciale projecten met ‘eigenzinnige’ musici uit Oslo,
Londen en Chicago.
Op initiatief van de Bond van Improviserende Musici (BIM)
opende het Bimhuis in 1974 aan de Oudeschans in Amsterdam.
Al snel ontwikkelde het zich tot een belangrijk Nederlands jazzpodium en een ontmoetingsplaats voor de Nederlandse en internationale jazzscene. In 1995 werden door nieuwe regelgeving
de opgelegde geluidsrestricties zodanig streng dat een andere
locatie gezocht moest worden. Die werd uiteindelijk gevonden in
het nieuwe muziekcentrum aan het IJ. Op 19 februari 2005 heropende het Bimhuis daar. Het Bimhuis is tegenwoordig vermaard tot ver over de grenzen. Volgens de Britse krant The
Guardian is het ‘one of the best music rooms in the world.’
De aftrap van het jubileumfeest wordt op 1 oktober gegeven.
Het volledige programma van het komende seizoen wordt op
28 juni tijdens de Jazzdag in Rotterdam gepresenteerd.
Bekijk een video over het jubileum: http://bit.ly/RBAl0l
OVERIG
CONCERTZENDER WIJDT PROGRAMMAREEKS
AAN JUBILEREND PLATENLABEL BLUE NOTE
Op de Concertzender wordt de komende tijd aandacht
besteed aan de geschiedenis van het platenlabel Blue
Note. De serie van zestien programma’s is begin mei van
start gegaan en wekelijks te horen op dinsdag van 17.00
tot 18.00 uur.
Het Amerikaanse label Blue Note werd in 1939 opgericht door de
Duitse immigranten Alfred Lion en Max Margiulis en bestaat in
2014 75 jaar. De oprichters stond ‘het vastleggen van authentieke 'hot' jazz en swing, los van de commerciële en sensatiebeluste aspecten van deze muzieksoort’ voor ogen. Artiesten, onder wie Art Blakey, John Coltrane, Miles Davis, Herbie Hancock
en Horace Silver, werden voorafgaand aan de opnamesessie
betaald, wat bepaald niet gebruikelijk was en wat zou leiden tot
een beter eindresultaat.
In het programma komen onder meer de bloeitijd van het label
rond 1960 aan de orde, de neergang na 1970 en de heropstanding in 1985. Het verhaal wordt verteld aan de hand van essentiële nummers uit de catalogus. Ook wordt stilgestaan bij de
vormgevers: de twee oprichters, fotograaf Francis Wolff, technicus Rudy van Gelder en vormgever Reid Miles. De reeks is samengesteld door David de Jongh en Jenny Law. De Concertzender zendt uit via internet en kabel. Reeds uitgezonden programma’s zijn de klok rond te herbeluisteren via
http://bit.ly/1nMJEGh.
26 mei 2014
3
VERVOLG NIEUWS
Deventer New Generation Jazz
Award voor Ingmar Glerum
Gitarist Ingmar Glerum heeft 10 mei
tijdens het Deventer Jazz Festival de
eerste New Generation Jazz Award in
ontvangst genomen. De prijs is bedoeld
voor jong talent uit de regio Deventer.
“Ingmar kiest nooit de simpelste oplossing, maar altijd de beste. Zijn muziek is
vindingrijk, onorthodox, maar altijd strak
en altijd goed”, aldus de jury.
JIMMY KATZ CENTRAAL IN KUNSTPROGRAMMA
OP EN ROND HET NORTH SEA JAZZ FESTIVAL
Peter Bernstein. (Foto: Jordi Suol)
Bob Wijnen neemt debuutalbum op
met Peter Bernstein
Hagenaar Bob Wijnen (pianist van de
formaties Triplicate en Equinox) neemt
dit najaar in New York zijn debuut-cd op
met gitarist Peter Bernstein. Het album
wordt geproduceerd door Ben Rubin, de
man achter de opnames van het SmallsLIVE-label (het eigen label van de New
Yorkse jazzclub Smalls). Het idee voor
de gezamenlijke plaat ontstond na Wijnens reis naar New York, begin 2013 en
na een set waarin Wijnen en Bernstein
het podium deelden in Den Haag. Wijnen: “De muzikale klik was zo goed dat
we er een vervolg aan wilden geven in
de vorm van een cd-opname.” De titel
van de cd wordt ‘NYC Unforeseen’.
Festival City Jazz Leeuwarden terug
Het Festival City Jazz Leeuwarden is
terug. Het wordt dit jaar op 30 augustus
in de Friese hoofdstad gehouden. Vorig
jaar kon het festival niet doorgaan, omdat er te lang onduidelijkheid bestond
over de financiering. “We willen vooral
jong jazztalent uit het noorden een mooi
podium bieden”, aldus bestuursvoorzitter
Bokko Tromp over de komende editie.
City Jazz Leeuwarden organiseert daartoe in augustus een speciale Summer
School. Vijftien jonge talenten uit NoordNederland vormen dan een band onder
leiding van Wouter Hakhoff. Die band zal
tijdens het festival optreden.
Jazzflits nummer 219
Greg Osby. (Foto: Jimmy Katz)
De Amerikaanse fotograaf Jimmy Katz staat dit jaar centraal in het kunstprogramma op en rond het komende
North Sea Jazz Festival. Werk van Katz hangt vanaf 26
juni in The Manhattan Hotel Rotterdam, vanaf 5 juli in
fotogalerie In De Gewelven (Kasteel Woerden) en op het
North Sea Jazz Festival.
Katz komt ook naar Nederland. Hij zal onder meer op 7 juli in
Kasteel Woerden een workshop voor jonge fotografen geven.
Verder is in het kunstprogramma werk van Joke Schot en Rosaria Macri (Schot & Roos) te zien. In The Kitchen (Oostzeedijk,
Rotterdam) wordt op 28 juni om 17.00 uur een tentoonstelling
geopend met onder meer hun muziekfoto’s. Het kunstprogramma op en rond het North Sea Jazz Festival is een initiatief van
de Rotterdamse organisatie Music Inspired Art. Die verzorgt al
sinds 2006 exposities op het North Sea Jazz Festival van door
muziek geïnspireerde kunst.
Info: http://musicinspiredart.blogspot.nl/p/news.html
NEW YORK KRIJGT ‘MILES DAVIS WAY’
Als een van zijn laatste daden als burgemeester tekende Michael
Bloomberg eind vorig jaar een voorstel om in New York een
straat naar Miles Davis te noemen. Hiertoe is een stuk van de
West 77th Street van een nieuwe naam voorzien. Davis woonde
zo’n 25 jaar op het adres 312 West 77th Street, tot het midden
van de jaren tachtig. De Miles Davis Way wordt op 26 mei (de
geboortedag van Davis) officieel geopend. Cheryl Davis en Erin
Davis, twee kinderen van de trompettist, onthullen het nieuwe
straatnaambord.
26 mei 2014
4
JAZZ OP PAPIER
Jan J. Mulder
DE GESCHIEDENIS
VAN
DE GESCHIEDSCHRIJVING
OVER JAZZ
Daniel Hardie.
Jazz historiography : the story of
jazz history writing.
Bloomington, IN : iUniverse LLC, 2013.
IX, 475 pag.
ISBN 978-1-4917-1443-0 softc.
Prijs 34,50 euro
Jazzflits nummer 219
Een ieder van ons kent de behoefte meer aan de weet te komen
over de geschiedenis van de jazz. Daarin voorziet dan een beknopt overzicht, gericht op de gemiddelde liefhebber. Voor degene die dieper op de zaak wil ingaan verschijnen er met onregelmatige tussenpozen handboeken die de complete historie in
kaart brengen. Telkens wordt getracht daarin ook de nieuwe
ontwikkelingen te betrekken, maar, wat vooral telt, de materie
vanuit een eigen visie te behandelen. Een visie die niet alleen
eigen is aan de ideeën van de auteur, maar die mede gevormd
wordt door de aard van die ontwikkelingen.
In het licht van de enorme hoeveelheid jazzpublicaties is het
aantal geschiedenisboeken nog tamelijk beperkt gebleven. In de
vijfenzeventig jaar vanaf 1926, met Henry Osgood’s ‘So This is
Jazz’ als eerste, tot en met de ‘New History of Jazz’ van Alyn
Shipton, zijn er dat een kleine twintig. Deze studies, en met
name die over de periode 1940-1960, hebben een grote invloed
gehad op de kennis en het inzicht van de liefhebber. In welke
periode diens belangstelling ook gewekt is, eenmaal kennis genomen van de loop van de historie, zal hij niet gauw een tweede
boek ter hand nemen. Een verkeerde voorstelling van zaken
bleef zodoende lang hangen en werd keer op keer doorverteld.
Overigens, al zou de lezer nadien nog eens een ander boek
raadplegen, dan nog was de kans groot dat hij op dezelfde misinterpretaties zou stuiten. Want niet alleen bij de lezers, ook bij
latere historici hadden deze een lang leven.
In Australië nam historicus Daniel Hardie de moeite alle geschiedenissen te bestuderen en daar uitgebreid verslag van te
doen. Van alle boeken karakteriseert hij de inhoud, benadert de
meeste positief, maar laat niet na de destijds geuite kritiek te
noemen. Zijn eigen inbreng is voornamelijk het aanbrengen van
schakels tussen de overvloedig overgenomen, lange passages.
Wat dat betreft had een goede redacteur het boek aanmerkelijk
kunnen indikken. Dat geldt tevens voor zijn niet aflatende kritiek
op de instandgehouden mythe rondom Buddy Bolden.
In 1939 was ‘Jazzmen’ onder redactie van Fred Ramsey en
Charles Edward Smith een invloedrijk boek. De latere kritiek
betrof, dat het te veel uitging van de jazzfan als platenverzamelaar en de kletspraat van Bunk Johnson als basis nam van onjuiste theorieën over de vroegste jazz in New Orleans. ‘Shining
Trumpets’ van de reactionaire Rudi Blesh (1946) ging mank aan
een verkeerde tijdsbepaling en zette de brass band abusievelijk
aan de voet van de ontwikkeling. In ‘Jazz, A People’s Music’
(1948) trachtte Sidney Finkelstein de historie in te passen in zijn
linkse gedachtegoed. In 1952 waaide er met Barry Ulanov een
frisse wind vanwege zijn aandacht voor de toenmalige jazzontwikkeling. In Engeland werd die in hetzelfde jaar echter weer
teniet gedaan door een goedkope, veelgelezen Pelican-pocket
van Rex Harris, die zijn theorieën baseerde op die van Blesh.
Teleurstellend werd de overmatige aandacht genoemd van
Marshall Stearns (1956) voor de voodoopraktijken.
Waar alle boeken aan lijden is een gebrek aan controle van genoemde feiten. Vóór 1917 zijn er weliswaar geen jazzplaten
gemaakt, maar ‘Het negeren van de jazzgeschiedenis van voor
1917 is alsof er geen algemene geschiedenis bestaat voor de
eerste verschijning van het geschreven woord.’
Een ander bezwaar is de canonisering: de geschiedenis zou bepaald worden door een opeenvolging van hoogtepunten in het
werk van toonaangevende musici. Hardie wijst ons op allerlei
recente publicaties (van Allen Lowe, Bruce Boyd Raeburn, Scott
DeVeaux, e.a.), waarin die visie wordt aangevochten en nieuwe
wegen worden gezocht. Ondanks sporen van amateurisme (de
presentatie van de voetnoten en de bibliografie) verdient het
boek alleen daarom al onze serieuze aandacht.
26 mei 2014
5
JAZZ OP DE PLAAT
THEO CROKER
AfroPhysicist
OKeh
Bezetting:
Theo Croker (tp, comp, arr),
Jumaane Smith (tp),
Andrea Murchison (tb),
Irwin Hall (as, fl),
Stacy Dillard (ts),
Jason Marshall (bars),
Sullivan Fortner (keyb),
David Gilmore (g),
Michael Bowie (b),
Karriem Riggins (d),
Luisito Quitero (perc).
Trompetlegende Doc Cheatham zou zeer tevreden geweest zijn
met het eerbetoon van zijn kleinzoon Theo Croker op onbegeleide trompet. Croker lijkt sprekend op zijn opa en zoals de opening bewijst kan hij net zo intiem spelen. Croker, jaargang
1985, is weer zo’n jong trompettalent dat zich aandient en die
we tot nu toe nog niet hadden gespot, terwijl hij toch al twee
cd’s heeft gemaakt. ‘AfroPhysicist’, een door zijn broer gegeven
bijnaam, is zijn derde cd en zijn eerste voor een ‘major label’.
Croker is veelzijdig en van vele markten thuis. Zijn intieme intro
‘For doc’ gaat over in een spetterend funknummer waarin hij
laat horen dat hij de New Orleans-‘growl’ helemaal onder de
knie heeft. Die overgang is typerend voor deze cd, waarin van
alles en nog wat voorbijkomt. Zo staat het derde nummer met
een lichte ‘latin beat’ en Miles Davis-accentje in contrast met het
voorgaande. En als het om klassieke jazz gaat bewijst hij met
‘Moody’s mood for love’ dat genre ook in de vingers te hebben
en er een frisse twist aan te kunnen geven door de saxpartij
jubelend op trompet te spelen en de trompetpartij te laten zingen door Dee Dee Bridgewater. Bridgewater, die hem in China
ontmoette en onmiddellijk onder haar vleugels nam, heeft deze
cd briljant geproduceerd en zingt zelf op drie nummers mee.
Andere gasten zijn vibrafonist Stefon Harris en Roy Hargrove, de
laatste alleen als zanger in zijn eigen Roy Allen, een eerbetoon
aan Roy’s vader.
Croker eindigt deze prachtige cd met een gevoelige ode aan
trompettist Hugh Masekela en zangeres Miriam Makeba. De cd
bevat verder twee nummers van Stevie Wonder, een door Nancy
Wilson bekend geworden nummer van de bijna vergeten R&Bbandleider Buddy Johnson en veel eigen nummers, alle even
krachtig en melodieus. De uit Florida afkomstige Theo Croker
komt pas nu in het zicht omdat hij lange tijd voor ons onopgemerkt in Shanghai woonde, zodat het ook nog drie jaar duurde
voordat deze door Bridgewater gemaakte opnamen van de plank
werden gehaald en werden uitgebracht. We zullen hem vanaf nu
in de gaten houden want we zullen nog veel van hem horen.
Tom Beetz
Bekijk een video van Theo Croker: http://bit.ly/1sQVa5G
MAGOS & LIMÓN
Dawn
OKeh
Magos Herrera is een zangeres van Mexicaanse origine die naam
maakt in de VS. Samen met het Spaanse multitalent Javier Limón heeft ze voor het label OKeh de cd ‘Dawn’ opgenomen.
Javier Limón is flamencogitarist en een gelauwerd producer. We
kennen hem hier vanwege zijn werk met de Friese zangeres
Nynke Laverman, al was zijn inbreng bij haar cd ‘Alter’ tot een
minimum beperkt. Op ‘Dawn’ is hij veel nadrukkelijker aanwezig. Zijn flamencogitaar en bescheiden begeleidende handgeklap
zijn een belangrijk onderdeel van de begeleiding. De gestreken
inbreng van violist Layth Sidiq is slechts beperkt.
‘Dawn’ is mij wat te pretentieus. Te gelikt. Jammer’
Bezetting:
Magos Herrera (voc),
Javier Limón (flamencogitaar),
Saúl Quiros, Belén Lopez (handklappen),
Layth Sidiq (v).
Magos Herrera heeft een hese stem en beweegt zich in een klein
klankgebied. Wel legt ze haar ziel in haar interpretaties. Maar
toch… Het is mij te nadrukkelijk ‘betoverend en mysterieus’
bedoeld. En dat geldt ook voor de foto’s in het boekje. Mij is het
allemaal wat te pretentieus. Te gelikt. Jammer.
Hessel Fluitman
Bekijk een video over de cd: http://bit.ly/S9zfto
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
6
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
KULLHAMMAR/
AALBERG/ZETTERBERG
Basement Sessions, Vol. 2
Clean Feed
Bezetting:
Jonas Kullhammar (ts, ss, tarogato),
Torbjörn Zetterberg (b),
Espen Aalberg (d).
IDEAL BREAD
Beating The Teens
Cuneiform
Bezetting:
Kirk Knuffke (cnt),
Josh Sinton (bars, arr),
Adam Hopkins (b),
Tomas Fujiwara (d).
De muziek van deze drie Scandinaviërs voelt als een prettig
zittend kledingstuk. Je past het in de winkel en het lijkt alsof je
het al jaren in de kast had hangen. Saxofonist Jonas Kullhammar, bassist Torbjörn Zetterberg (beiden uit Zweden) en de
Noorse drummer Espen Aalberg maken muziek die iets behaaglijks heeft. ‘Basement Sessions, Vol. 2’ voelt vertrouwd, ook al
ken je de muzikanten niet. Dat zou misschien kunnen komen
doordat het drietal ouwe koek verkoopt, maar dat is geenszins
het geval. De brede, rijke tenorklank van Kullhammar doet
weliswaar denken aan Sonny Rollins, en ook een aantal stukken
op dit album zijn beïnvloed door diens beroemde trio-opnamen.
Maar de Zweed vertelt zijn volkomen eigen verhaal vanuit dit
bekende uitgangspunt. Het trio is speels, lichtvoetig en laat zich
niet leiden door gemakzuchtige oplossingen en voorspelbaarheden. Zo mag Zetterberg na het fraaie thema van ‘Gluck’ meteen
een bassolo inzetten en opent ‘Triton’ met een creatief en melodisch stukje drumwerk van Aalberg waarin de geest van Max
Roach doorklinkt. Hoe melodiegericht de slagwerker is, mag
blijken uit het feit dat hij voor zes van de zeven composities
heeft getekend. Slechts het genoemde ‘Gluck’ is een stuk van de
Zweedse saxveteraan Bernt Rosengren. Wie nu denkt dat ook
dit trio tot diezelfde generatie behoort, heeft het mis. Het zijn
allen dertigers, met een toekomst voor zich waarin ze vast nog
meer van dit soort fijne albums gaan maken. Ik denk dat ik het
eerste deel van deze ‘Basement Sessions’ ook maar eens ga
opsnorren.
Herman te Loo
Tien jaar na de dood van Steve Lacy begint zijn muziek gelukkig
meer zichtbaarheid te krijgen. Jorrit Dijkstra stort zich met The
Whammies al een tijdje op de composities van de Amerikaan, en
het kwartet Ideal Bread doet dat al sinds 2007. ‘Beating The
Teens’ is het derde album van de groep van de New Yorkse baritonsaxofonist Josh Sinton, die ook tekent voor alle arrangementen. Want van het domweg naspelen van het werk van Lacy is
geen sprake. Dat zou de componist ook niet op prijs hebben
gesteld. Creatief omvormen en naar je eigen hand zetten is
immers een veel vruchtbaarder procedé.
Voor het materiaal van deze dubbel-cd dook Sinton in de box
‘Scratching The Seventies/Dreams’, met repertoire uit de jaren
1971 - 1977. In de versies van Ideal Bread hoor je de typische
springerige Lacy-melodieën voorbijkomen, zoals in ‘Blinks’ of
‘The owl’, waar de band dicht bij de intenties van de componist
blijft. Aan het andere eind van het spectrum heeft Sinton een
paar dreunende rockachtige arrangementen gemaakt die associaties oproepen met de manier waarop John Zorn op de loop ging
met de muziek van Ornette Coleman. ‘Wish’ en ‘The owl’ komen
er lekker in denderen. Maar ook heeft Sinton een vaardige hand
in het arrangeren voor zijn eigen baritonsax en de open klank
van Kirk Knuffke’s cornet. In ‘The wave’ en ‘Torment’ klinken de
blazers weelderig en rijk, alsof de band veel groter is dan een
kwartet. Dat de New Yorkers ervaren improvisatoren zijn, is
overal op het album te horen. De stukken komen soms uit open
improvisaties omhoog, of lijken daar alleen maar uit te bestaan.
En als het af en toe onbedaarlijk moet swingen of funken, dan
heeft het viertal daar het gereedschap voor in huis.
Op 7 juni speelt Ideal Bread in het Amsterdamse Bimhuis.
Herman te Loo
Ideal Bread live: http://bit.ly/QP8FnW
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
7
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
JAN GEIJTENBEEK’S GOAT MUSIC
Today’s Story
Goatmusic
Bezetting::
Jan Geijtenbeek (p, Feder Rhodes),
Nick Feenstra (s), Reindert Kragt (b, bg),
Daan Slagter (d),
+ Esther van Hees (voc),
Vadim Neef (g), Rolf Delfos (sax),
Anton Goudsmit (g).
Luister en bekijk Goatmusic:
http://bit.ly/1qRlNKa
BATIK
Headland
Challenge Records
Bezetting::
Wolfert Brederode (p),
Ed Verhoeff (el-g, acou-g),
Mark Haanstra (bg),
Joost Lijbaart (d, perc).
Luister naar Batik met ‘Headlands’:
http://bit.ly/1lY9wyq
Jazzflits nummer 219
Het is verleidelijk te zoeken naar parallellen tussen de Capra
Hircus en zijn muzikale pendant pianist Jan Geijtenbeek. En die
overeenkomsten lijken er muzikaal gezien te zijn, zowel in de
gedomesticeerde als in de wilde variant van, inderdaad, de geit.
Maar laten we het vooral over jazz hebben. Want ‘Today’s Story’
is een heerlijke jazzplaat. Eerlijk ook, waarmee ik bedoel dat het
onopgesmukt is, openhartig, zelfverzekerd, vrijmoedig en vooral
speels. Er wordt strak gespeeld met een funky ondertoon, maar
ook levendig en lichtvoetig en doordacht gedoseerd in meer
rustige nummers, zoals in ‘Lifetime’ en ‘Travelling light’, die
soms een bijna filmisch karakter krijgen.
Jan Geijtenbeek, die ook alle composities schreef, weet een
ambiance te creëren die aanstekelijk werkt op de luisteraar. Het
enthousiasme spat er vanaf, niet in het minst ook in het spel
van zijn bandleden, die met fraaie soli het speelse landschap
mooie perspectieven bieden. Het geheel klinkt goed doordacht
en coherent. De opname laat ook een mooie balans in de instrumenten horen. Het repertoire biedt een mooi palet van
Geijtenbeeks veelzijdige stijl. En hij mag zich gelukkig prijzen
met een viertal fantastische gastmusici. ‘Today’s Story’ is een
genot om naar te luisteren en Jan Geijtenbeek toont zich als een
musicus met toekomst. Zeer benieuwd waar dat op uitdraait.
Frank Huser
Is muziek niet altijd het resultaat van de betrekking tussen de
musicus, de gespeelde noten, de luisteraar en de ruimte waarin
die betrekking plaatsvindt? En net zo voor musici onderling, is
de wijze van het zich tot elkaar verhouden niet bepalend voor
hun spel en hun muziek? Het verhaal van Batik begint in 2005
wanneer Joost Lijbaart en Wolfert Brederode als duo het album
‘One’ maken. Een reeks composities en improvisaties waarin
twee musici vanuit hun eigen instrument al spelend samenvloeien tot één gedeeld universum, met één taal en één gemeenschappelijke klank. Batik bouwt verder op dat fundament, breidt
het uit, verdiept het en verrijkt het universum van ‘One’ met
nieuwe kleuren die zich verweven tot een magistraal tapijt met
een gelijk getinte uitstraling en een scala aan schakering. Als de
kleur van gras die, als je goed kijkt, niet alleen maar groen is
maar talloze tinten groen bevat, zo is ‘Headland’ rijk aan kleur,
vol van gelaagdheid, gevuld met subtiele accenten en intrigerende nuances in ritme, dynamiek, intonatie en klankkleur. Een
fascinerende versmelting van instrumenten, boeiende interacties
die zich laten kennen in een nieuwe gemeenschappelijke en
toegankelijke taal. Naast Joost Lijbaart op drums en percussie
en Wolfert Brederode op piano, zijn het Ed Verhoeff op gitaren
en Mark Haanstra op bas die het palet van Batik op indrukwekkende wijze verruimen. Het voelt bijna vreemd om de musici
apart bij name te noemen omdat ‘Headland’ zo duidelijk het
resultaat is van een collectief musiceren. Waar ‘One’ een bijna
sacrale ingetogenheid kende is ‘Headland’ misschien expressiever, net zo fijnzinnig, soms zelfs fragiel of bescheiden, maar ook
uitgesproken en prikkelend. De muziek is ruimtelijk, sferisch,
sterk in de verbeelding met improvisaties die associatief klinken.
‘Headland’ is als een warm tapijt van vilt, met zorgvuldig samengevoegde vezels die een adembenemend mooie structuur
geven en in Batik een imponerend nieuwe vorm krijgen. Batik is
het verhaal van onzelfzuchtige collectieve betrekkingen en
‘Headland’ is er de beeldende taal van.
Frank Huser
26 mei 2014
8
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
PHRONESIS
Life To Everything
Edition Records
Bezetting:
Ivo Neame (p),
Jasper Høiby (b),
Anton Eger (d).
Over 'Walking Dark', de vorige cd van dit trio, schreef ik in Jazzflits 180: het is Phronesis óf sterke koffie, allebei kan ik niet
hebben. Dat geldt ook weer voor ‘Life To Everything’, live opgenomen in november 2013. De klank is erg goed voor een liveregistratie, en zo'n transparant geluid heeft Phronesis ook nodig: niet omdat er zoveel subtiliteit in hun muziek zit, maar
omdat er zo ontzettend veel muzikale informatie op de luisteraar
afkomt. Ook deze cd – hun vijfde inmiddels – gaat immers helemaal voort op hetzelfde elan, op dezelfde beproefde formule:
hoogspanning, drukte, bedrijvigheid, alsof elke ongespeelde
noot een gemiste kans is. Waar vorige keer de pure energie de
balans voor mij nog in positieve richting deed overhellen
(Phronesis is, zeker live, écht wel een belevenis!), had ik deze
keer toch gehoopt wat meer diepgang en variatie te vinden. Er
is één ‘ballad’ – pianist Ivo Neame’s 'Phraternal'; alle andere
stukken zitten in dezelfde hyperactieve sfeer, zij het soms na
een wat rustiger introductie. Meer dan op de vorige plaat wordt
hier en daar de hippe joodse klankwereld van Avishai Cohen en
de zijnen aangesproken ('Dr. Black'), maar dan zonder de zangerigheid van de cantor, zonder veel memorabele melodieën.
Dat is een gedeelde verantwoordelijkheid: de drie heren tekenen
ieder voor drie composities. De symbiose is echter totaal:
Phronesis musiceert als één machine, die niet uitgaat van de
verschillende 'rollen' in het pianotrio, maar veeleer zoekt naar
de gelijkenissen tussen de drie instrumenten. Samen spelen ze
de thema's, de baslijnen, de complexe ritmieken. Ik ben wederom onder de indruk, maar heb genoeg gehad.
Arne Van Coillie
Bekijk het openingsnummer: http://bit.ly/1lGMEDa
JAAP BLONK
Songs Of Little Sleep
Kontrans
JAAP BLONK
Traces Of Speech
Kontrans
(distributie: www.toondist.nl)
Bezetting:
Jaap Blonk (voc, computer).
De eerste van deze twee nieuwe cd’s van Jaap Blonk zou je een
‘ouderwets’ conceptalbum kunnen noemen. ‘Songs Of Little
Sleep’ gaat namelijk over de slaap - en vooral ook het gebrek
daaraan. Met elektronica en zijn onnavolgbare stemgeluid
brengt Blonk ons een klankwereld die gaat over nachtmerries,
niet in slaap kunnen komen en andere slaapgerelateerde ongemakken zoals snurken, slaapwandelen en apneu. We horen ontregelende hoorspelen met fictieve dialogen (‘Yapping at the
moon’), angstige, zware elektronische klanken en samengeknepen keelkanken (‘Below the abyss’). Soms doemt bijna een liedje op (‘One dream remembered’) en op een ander moment raken we in een oorlogsnachtmerrie verzeild met zacht gejammer
en kogelregens (‘Insomnia calender’). Het is een fascinerend
album geworden dat niemand onberoerd zal laten, al zal niet
iedereen zich er even gemakkelijk bij voelen.
‘Traces Of Speech’ is een heel ander verhaal, hoewel ook hier
een concept aan ten grondslag ligt. De titel bestemde Blonk
eerder voor een bundel met visuele poëzie. Met behulp van speciale software zette hij die om in Engelse en Duitse teksten,
terwijl de tekeningen ook weer werden geconverteerd tot klanken met behulp van audiosoftware. Behalve de programmering
en het bedenken van de oorspronkelijke tekeningen heeft Blonk
er niks persoonlijks aan toegevoegd. Dit leidt tot tamelijk vlak
uitgesproken teksten en elektronische klanken die geen bijzonder spannende opbouw kennen. Ik mis de typerende stem van
Jaap Blonk, die al zijn andere werk juist zo bijzonder maakt.
Herman te Loo
Beluister hier ‘Slight Underdoze’: http://bit.ly/1n3980F
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
9
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
ALEX KOO
Dance Of Hope
Clever tree records
Bezetting:
Floriaan Wempe, Caspar van Wijk (ts),
Alex Koole (p),
Thomas Pol (b),
Attila Gyarfas (d).
Een wervende e-mail van een lezer zette Jazzflits op het spoor
van deze cd. ‘Dance Of Hope’ is het debuut van de jonge Vlaamse pianist Alex Koo. Hij studeerde langdurig bij de in augustus
2013 overleden pianist Kris Goessens. Deze pianist en diens
lessen waren zo inspirerend dat Koo de cd aan hem opdroeg.
Goessens heeft de eerste opnamen gelukkig nog kunnen horen.
De cd is te verdelen in meer poëtische triostukken en kwintetstukken. Allemaal van de hand van de bandleider. De vijf kwintetleden spelen werkjazz, jazz om te overtuigen. Vooral Alex
Koo zelf. Zijn improvisaties kun je ‘stapeljazz’ noemen. Het ene
motief volgt heel beslist op het andere. Daarin hoor je zijn klassieke opleiding terug: hij musiceert vaak rechtuit, zonder enige
swing. Ritme en spanning zijn dan geëlimineerd. Van zichzelf
hebben de thema’s wel degelijk ritmiek. De saxofonisten krijgen
elk in twee nummers gelegenheid om te soleren. In de thema’s
spelen ze mooi tweestemmig. Caspar van Wijk is van de twee
wat melodischer. Floriaan Wempe heeft hier wat meer een abstracte inslag en betoogt meer in zijn spel.
In trioverband brengt Koo wel swing in zijn spel. In bijvoorbeeld
‘Cantabria’ en ‘Sweet Lorena’ speelt hij poëtisch en met gevoel
voor ritme. Dan brengt hij rusten of lange noten in zijn improvisaties en creëert hij wel een spanningsboog. Ondanks de eenvoud van de thema’s, is dit naar mijn mening het mooiste werk.
Er valt voor de pianist nog veel te kiezen. Of de intimiteit van
zijn triostukken of de ‘statements’ van de kwintetstukken, waarin de tenoren de muziek toch wat ruiger maken. Een debuut met
perspectief.
Hessel Fluitman
Bekijk een video over de cd: http://bit.ly/1p5mtXz
JEROEN VAN HELSDINGEN
MARCO VAN OS
Hybris
Zennez
Bezetting:
Jeroen van Helsdingen
(p, synth. Fender Rhodes),
Marco van Os (b, el.b. fretl.b, voc),
+ Gaby van Helsdingen (voc),
Teus Nobel (tp flh),
Ruud Breuls (flh),
Willem Kiewiet de Jonge (tb),
Jeroen Pek (fl),
Peter Liebregs, Efraïm Trujillo (ss),
Toon Roos (ts),
Peter Tiehuis (gt),
Frits Landesbergen (vibr),
Sebastiaan Cornelissen (d),
Janco van der Kaaden (perc).
Voor ‘Hybris’ trokken pianist Jeroen van Helsdingen en bassist
Marco van Os een flink blik gastmusici open. Daardoor is er veel
afwisseling. De muziek wordt echter wat eenvormig, doordat
hier en daar de invloed van Pat Metheny in de uitwerking van de
composities doorklinkt (hij heeft ook wel een handje van eenvormigheid). Van Helsdingen en Van Os weten echter, net zoals
Metheny dat ook presteert, de aandacht vast te houden.
De Jeroen van Helsdingen op ‘Hybris’ is een totaal andere dan
de Jeroen van Helsdingen die u wellicht kent van The Ob6sions,
de huisband van het voormalige ‘Meike’s Middag Live’ op Radio
6. Daarin speelde hij jazz, soul, pop en rock. Liefst met een
flinke dosis adrenaline. Op ‘Hybris’ hoor je een volbloed jazzmusicus.
De muziek van Van Helsdingen en Van Os is verzorgd en
smaakvol. Toon Roos trekt op tenor in het titelnummer mooie
lange lijnen. ‘Brazilique’ krijgt met de blazerssectie van Teus
Nobel op fluegelhorn en Willem Kiewiet de Jonge op trombone,
een beheerste en levendige uitvoering. Verrassend is het slotnummer ’Contemplating’ waarin Van Helsdingen met zijn
Ob6sions-maat Efraïm Trujillo op sopraansax echt een beschouwend nummer te berde brengt.
Het maakt niet zo heel veel uit of op een ‘track’ nu fluitist Jeroen
Pek meespeelt, dan wel trompettist Ruud Breuls; of dat de elektrische bas of het slagwerk als een trein voortsnelt: de thema’s
en de solo’s worden beheerst en genuanceerd gebracht.
Hessel Fluitman
Bekijk een stuk van de cd:
https://www.youtube.com/watch?v=oyvKTZJLzpk
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
10
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
PHILIPPE LEMM GROUP
Sintra
Eigen beheer
Bezetting:
Maarten Hogenhuis (as),
Eran Hareven (g),
Dragan Calina (p),
Martin Hiltawski (b),
Philippe Lemm (d).
Misschien is hij voor de meeste mensen bekend als de technische en muzikaal begaafde drummer in het kwartet van saxofoniste Susanne Alt, waarin hij tot 2011 speelde. Inmiddels woont
hij al enkele jaren in New York waar hij met een Huygens
Scholarship zijn ‘master’-studie aan de Manhattan School of
Music (bij John Riley) deed. Philippe Lemm is een veelgevraagd
drummer in bands van anderen, nationaal en internationaal,
maar heeft ook altijd zijn eigen weg gevolgd, onder meer als
bandleider van de Philippe Lemm Group, waarmee het album
‘Sintra’ is gemaakt. Het is lastig om Lemm in een hokje te stoppen. Gelukkig maar. Het is zijn verdienste dat hij in zijn spel laat
horen hoe veelzijdig hij is. Van vlot en strak bebop-getint spel
tot verfijnde accentueringen en geraffineerde dynamiek in verrassende ritmes. Maar Lemm is ook het type drummer van het
adagium ‘less is more’, zoals dat ook te horen is op het album
‘Sintra’. Maar misschien is nog interessanter dat Lemm zich ook
een vaardig bandleider toont. Zijn medespelers krijgen volop de
ruimte voor improvisaties en boeiende ‘dialogen’. Pianist Dragan
Calina speelt fraaie intieme ‘laid-back’ patronen, waarmee saxofonist Maarten Hogenhuis en gitarist Eran Hareven hun spannende confrontaties en fraaie soli kunnen uitspelen. Bassist
Martin Hiltawski speelt melodieus, soepel en strak en creëert
samen met Lemm op drums een weldadige basis. Het loopt als
een trein en het spelplezier is hoorbaar. ‘Sintra’ is een pareltje,
zo’n album dat in de speler blijft liggen omdat het niet verveelt
en het altijd iets nieuws laat horen.
Frank Huser
Philippe Lemm Group live met ‘Wayne’s thang’:
http://bit.ly/1h3bVn1
MAX ROACH
Lausanne 1960 – Part I
TCB Records
Bezetting:
Tommy Turrentine (tp),
Julian Priester (tb),
Stanley Turrentine (ts),
Bobby Boswell (b),
Max Roach (d).
Bekijk dit kwintet live:
http://bit.ly/1jysFZ0
Jazzflits nummer 219
De impact op de 'inlanders' van een Amerikaanse band op doorreis in Europa in de jaren vijftig en zestig, in dagen zonder megafestivals en internet, is iets wat wij ons niet meer kunnen
voorstellen. Dat beschrijft ook het uitgebreide en degelijke
boekje dat deze vijfendertigste cd in de 'Swiss Radio Days Jazz
Series' vergezelt: Max Roach in Lausanne in 1960 moet een
waar evenement geweest zijn. Het publiek kende Roach ongetwijfeld, maar kon niet voorbereid zijn op zijn pianoloze kwintet:
het album 'Quiet As It's Kept' kon nog niet in de Zwitserse winkels liggen, en hun tweede en laatste album ('Paris
Impressions') zou pas een maand later opgenomen worden.
Die weinige opnames maken van deze cd ook nu nog een (klein)
evenement. Het ontbreken van een akkoordinstrument wordt
enigszins opgevangen door slimme arrangementen, maar verplicht je toch om wat beter bij de les te blijven – de wat holle
live klank helpt niet, maar went wel. Trompettist Tommy
Turrentine, te weinig op plaat gedocumenteerd, klinkt als een
volgeling van Dizzy Gillespie, maar met een heel eigen klank;
broer Stanley, die met deze groep zijn jazzdebuut maakte, laat
zich horen als een gedreven hardbopper, zonder zijn soms wat
stereotiepe bluesmaniertjes. Trombonist Julian Priester baant
zich een moedige weg door de vaak stevige tempo's heen.
Hoogtepunten? Het is boeiend om 'A night in Tunisia' eens in
een heel andere versie te horen dan die van Art Blakey – maar
in dezelfde energieke hardbopstijl. Het contrast met 'Prelude'
kon niet groter zijn: op deze ballade van Consuela (Moorehead)
Lee, in een arrangement van Bill Lee, laat Max Roach het podium genereus aan zijn jonge bandleden.
Arne Van Coillie
26 mei 2014
11
VERVOLG JAZZ OP DE PLAAT
IMPRO TRIO
Improvisaties
Mus
Bezetting:
Jaap Brons (tb),
Gijs van Dijk (g),
Arend Nijenhuis (p),
+ Namle Bouwmeester (bkl).
Drie heren van een zekere leeftijd kijken je aan op het hoesje
van deze cd. Dit is geen jong talent, maar toch behoren de drie
niet tot de gevestigde namen uit het improvisatiecircuit. Pianist
Arend Nijenhuis is de bekendste van het stel, onlangs aan de
vergetelheid ontrukt door drummer Michael Baird op de cd
‘Twenty Years After’. Met gitarist Gijs van Dijk vormt hij al jaren
een duo dat bij de Amsterdamse incrowd wel enige reputatie
geniet. Samen met trombonist Jaap Brons hebben ze een concept voor improvisatie ontwikkeld dat tegelijk heel voor de hand
liggend én ongebruikelijk is. Uitgangspunt zijn namelijk
‘jazzstandards’, en dan vooral de akkoordenschema’s. Maar
anders dan in de bebop zijn ze geen wet van Meden en Perzen,
maar slechts een referentiekader, een leeg doek om vrij op te
improviseren. In zeven improvisaties lijken de heren op zoek
naar een stuk dat er nooit komt, voortdurend wegspringend
voor het cliché dat op de loer ligt in de vorm van een traditionele akkoordenopeenvolging of een in het gehoor liggende melodielijn. Dit principe vergt veel van de drie muzikanten, maar
door hun immense ervaring maken ze van ieder stuk een eigenzinnig en spannend geheel dat zich kenmerkt door transparantie. Als luisteraar heb je voortdurend het gevoel dat de poten
onder je stoel worden weggezaagd, maar na verloop van tijd
kom je tot de ontdekking dat dit misschien wel een aangename
toestand is om in te verkeren.
Herman te Loo
De cd is te bestellen via [email protected] onder vermelding van het adres en Mus 002. De prijs inclusief verzendkosten bedraagt 11,50 euro.
SINAS
Sinas Petite
Sinas Records
Bezetting:
Wouter Schueler (ts, bars, kl),
Maarten ‘Belmondo’ Helsloot (keyb, synth),
Bas Bouma (d).
Het lijkt of de crisis ook heeft toegeslagen bij Sinas. Althans, in
financiële zin, want saxofonist en bandleider Wouter Schueler
heeft zijn achtkoppige band ingedikt tot een trio. Maar muzikaal
is het bepaald geen crisis, want Sinas Petite is nog steeds zo
bruisend als de naam suggereert. De muziek is even onontkoombaar als avontuurlijk en wint door de compactheid van de
bezetting aan kracht. Stilzitten is er niet bij, want drummer Bas
Bouma zorgt ervoor dat de ritmes, die afkomstig zijn uit de
Latijns-Amerikaanse, Arabische en dance-muziek, een enorme
drive hebben. De 12-inch single, die het fysieke onderdeel vormt
van het pretpakket, zal het zeker goed doen in danceclubs,
maar de klaaglijke klarinet van de leider in ‘Cumbia Frankie’
(de B-kant) verraadt ook een diepere laag. De muziek die met
de bijgeleverde code kan worden gedownload, sluit naadloos
aan op wat er op het knaloranje vinyl te vinden is – de twee
vinyltracks zijn er ook tussen terug te vinden. De vintage keyboards van Maarten Helsloot (een Wurlitzer elektrische piano en
een Mini Moog synthesizer) zorgen voor een eigenzinnige, psychedelische klankomgeving, waarin de saxofoonmelodieën en
-erupties (soms door de nodige effectapparatuur gehaald) goed
gedijen. Naast dansbare ‘grooves’ kent de muziek van Sinas
Petite ook spannende open ‘soundscapes’, vaak als een
‘Aufforderung zum Tanz’. ‘Tracks’ van het digitale album als
‘Amsterdam samba’ en ‘Spanish glider’ zijn er mooie voorbeelden van.
Herman te Loo
Een track van het album is te beluisteren op:
http://www.sinasmusic.com/SinasPetite/RELEASES.html
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
12
JAZZ OP DE PLANKEN
SNARKY PUPPY
Bezetting:
Michael League (b), Bill Laurance (keyb),
Mike Maher (tp), Bob Reynolds (sax),
Justin Stanton (tp, keyb),
Chris Bullock (ts, fl, cl), Cory Henry
(Hammond, keyb), Nate Werth (perc),
Bob Lanzetti, Mark Lettieri,
Chris McQueen (g), Robert Searight (d).
Datum en plaats:
16 mei 2014, Paradiso, Amsterdam.
De sensatie van dit moment, want zo
mogen we de (overwegend) Amerikaanse formatie Snarky Puppy wel noemen.
Het succes kwam de groep niet aanwaaien als we het mooie verhaal van
leider/oprichter Michael League mogen
geloven. Na vele ‘gigs’ voor drie man en
een paardenkop in de VS, ging het een
paar jaar geleden ineens lopen in Europa. Eerst in Groot Brittannië en later
(vooral) in Nederland, waar Snarky Puppy nu een trouwe schare fans heeft. En
terecht zal ik er meteen maar aan toevoegen, want kwalificaties als ‘best band
of the world’ dringen zich op als je dit
collectief live ziet. De energie die de
heren ten tonele brengen werkt aanstekelijk en binnen een mum van tijd staat
de tent letterlijk op zijn kop.
Een uitverkocht Paradiso was 16 mei hun
tempel. Vanaf het eerste nummer
‘Shufukan’ wisten ze mijn aandacht te
grijpen. Je valt van de ene verbazing in
de andere als met name Cory Henry het
op zijn heupen krijgt op de Hammond of
het Korg keyboard. Wat een muzikant is
die man. De opbouw en uitvoering van
zijn soli zijn ongeëvenaard en zelden
vertoond op vaderlandse bodem. De
uitbarstingen van het publiek na deze
kunststukjes waren dan ook zeer op zijn
plaats en dankbaar aanvaard door de
nederige Henry.
Het is jammer dat dit soort extravagantie niet op hun nieuwe semi-live/studiocd ‘We Like It Here’ (label: Ropeadope/
GroundUp Music) terug te horen is, maar
begrijpelijk. Niet dat de cd daardoor saai
is, integendeel. Maar je hoort toch een
bepaalde restrictie in het spel van de
band, omdat het nou eenmaal wordt
vastgelegd voor het nageslacht.
De ritmes die worden gemaakt door
League en Lewis (op de cd) en Spud
(live), samen met de voortreffelijke
percussionist Werth, zijn gecompliceerd
en toch duidelijk voel- en dansbaar. En
gedanst werd er in Paradiso in ruime
mate door jong en oud.
...vervolg in de rechterkolom
Jazzflits nummer 219
Micheal League (links) en Chris McQueen. (Foto: Joke Schot)
Bill Laurance. (Foto: Joke Schot)
Er liepen schoolmeisjes rond maar ook zestigplussers en iedereen viel voor de charme van Snarky Puppy. Je ziet en voelt dat
ze menen wat ze doen. Het plezier druipt er vanaf en ze zijn nog
zichtbaar verbaasd over het succes wat ze nu ten deel valt. De
bescheiden houding van met name League is zeer aandoenlijk.
Aan het eind van de show mochten de twee percussionisten van
de cd ook even meedoen. Leuk, maar echt spetteren deden de
twee leden van het Metropole Orkest: Leo Janssen op tenorsax
en Vincent Veneman op trombone. Zij waren uitgenodigd omdat
Snarky Puppy onlangs een nieuw album met het orkest heeft
opgenomen.
Dat nu ook de VS valt voor deze vriendelijke gasten uit NYC en
omstreken heeft ook te maken met de Grammy Award die ze dit
jaar wonnen voor hun nummer met vocalist Lala Hathaway. Wel
is het jammer dat ze de verkoop van hun laatste cd in eigen
hand houden. Die is dus alleen via hun eigen site te verkrijgen
voorlopig. Maar niet lang getreurd want op het komende North
Sea Jazz Festival zijn ze alweer te bewonderen. Want live komen
deze fantastische muzikanten het best tot hun recht. Ga dat
zien!
Reinier van Bevervoorde
26 mei 2014
13
JAZZ OP DE PLANKEN BEELDVERSLAG
BILLY COBHAM BAND
Bezetting:
Christophe Cravero (keyb, v),
Camelia Ben Naceur (keyb),
Jean-Marie Ecay (g),
Michael Mondesier (b), Billy Cobham (d).
Datum en plaats:
10 mei 2014,
LantarenVenster,
Rotterdam.
Billy Cobham. (Foto: Joke Schot)
Carnelia Ben Naceur nam een van de
twee keyboards voor haar rekening.
(Foto: Joke Schot)
De Panamees-Amerikaanse jazz fusiondrummer Billy Cobham (16 mei werd hij
70 jaar) dankt zijn faam aan het
Mahavishnu Orchestra van gitarist John
McLaughlin. In deze band ontwikkelde hij
begin jaren zeventig een drumstijl met
invloeden van rock en funk. Een hoogtepunt uit die tijd en zijn gehele oeuvre is
het album ‘Spectrum’, dat in 1973 verscheen en waarop Cobham met onder
anderen pianist Jan Hammer, saxofonist
Joe Farrell en gitarist Tommy Bolin te
horen is. Volgens de All Music Guide is
Billy Cobham sinds die jaren ‘generally
acclaimed as fusion’s greatest drummer
with an influential style that combines
explosive power and exacting precision’.
In Rotterdam trad Cobham aan met een
typische fusion-bezetting: keyboards
(twee keer), gitaar, bas en natuurlijk
drums. Overigens verschijnt een dezer
dagen een live-cd met opnamen van de
vorig jaar gehouden ‘Spectrum 40’tournee.
Jazzflits nummer 219
Micheal Mondesier. (Foto: Joke Schot)
Christophe Cravero speelde toetsen en viool. (Foto: Joke Schot)
Volg het jazznieuws op http://www.twitter.com/jazzflits.
26 mei 2014
14
VERVOLG JAZZ OP DE PLANKEN
DEVENTER JAZZ FESTIVAL
Datum en plaats:
10 mei 2014,
Deventer Schouwburg.
Van de kleinere lokale jazzfestivals heeft
Deventer een van de aardigste programma’s. Dit festival werd voor de
derde keer in de Schouwburg gehouden
en dankzij de populariteit van zangeres
Shirma Rouse was de grote zaal vol.
Inmiddels weet iedereen dat Rouse heel
hard kan zingen en dat willen we horen
ook. Kennelijk als gevolg van verplichtingen elders was deze rondborstige
soulzangeres niet het kaarsje dat je aan
het eind van de avond mocht uitblazen,
maar trad zij zo vroeg op dat bij lang
niet iedereen het avondeten gezakt was.
Haar ‘covers’, vaak van Aretha Franklin,
mochten er zijn en van enige terughoudendheid kon zij niet beschuldigd worden. Het publiek kon er niet genoeg van
krijgen, maar moest het doen met
slechts één toegift, ‘Amazing grace’. Het
was meteen het mooiste nummer van de
avond. Uiteindelijk liggen haar wortels in
de gospel, en haar prachtige uitvoering
daarvan doet hopen dat zij in de toekomst een aantal ‘covers’ inruilt voor
gospels.
De organisatie had een uitgekiende oplossing gevonden om de mensen in de
foyers te houden, waar tamelijk onbekende bandjes uit de regio optraden,
door de grote zaal voor de rest van de
avond te sluiten en alleen de kleine zaal
met een capaciteit van 150 stoelen te
gebruiken. Het gevolg was dat weinigen
konden genieten van Michiel Borstlap.
Ik was nog net op tijd bij Borstlap binnengeglipt en kon daardoor meemaken
dat hij op een bijzonder intieme manier
een soloconcert aan de concertvleugel
gaf. Borstlap horen we vaak in heftige
‘funky’ groepen, maar om hem in de
hoedanigheid van klavierleeuw te aanschouwen is toch ook een groot genoegen. Bij The Ploctones en Sven Hammond Soul werden de stoelen weggehaald zodat meer mensen konden horen
dat The Ploctones een steeds hechtere
swingmachine is geworden, waarin naast
smaakmakers Efraïm Trujillo (sax) en
Anton Goudsmit (gitaar) drummer Martijn Vink een steeds prominentere plaats
opeist. Sven Hammond Soul, veel meer
pop dan de Ploctones maar zeker zo
hard swingend, ging daar nog eens
overheen zodat het tot zeer laat erg druk
bleef in de Deventer Schouwburg.
Tom Beetz
Jazzflits nummer 219
Martijn Vink wordt steeds prominenter binnen The Ploctones.
(Foto: Tom Beetz)
Geen terughoudendheid bij Shirma Rouse. (Foto: Tom Beetz)
26 mei 2014
15
JAZZ OP DE PLANKEN BEELDVERSLAG
JAZZ À LIÈGE
Datum en plaats:
9, 10 mei 2014,
Palais des Congrès,
Luik.
Honderden jazzliefhebbers verzamelden
zich vrijdag en zaterdag te Luik in het
Palais de Congrès (zes zalen) voor het
24ste MITHRA Jazz à Liège. Op het programma stonden onder anderen het duo
Kenny Barron & Dave Holland, de saxofonisten Kenny Garrett en Archie Shepp,
zangeres Cecile McLorin Salvant en
trompettist Paolo Fresu. Verder waren tal
van Belgische artiesten te horen, onder
wie trompettist Greg Houben.
Een uiterst bevreemdend tafereel ging
vooraf aan het optreden van zijn FioriniHouben Quartet. Toen het publiek de
zaal mocht betreden stond de trompettist al uiterst rechts op het podium. Niet
om te musiceren, maar om een kipmaaltijd te bereiden met alles erop en eraan:
olie, zout en peper. Zelfs de wijn was
van de partij. In de linkerhoek was pianist Fabian Fiorini hemden aan het passen. Dit alles werd overgoten met lichte
pianomuziek van een onbekende pianist.
Na een kwartier werd het tafereel beëindigd en begon het concert. Geen mens
wist wat van deze scene de betekenis
was. Volgend jaar viert het festival het
25-jarig jubileum. Ik zal er bij zijn.
Marino Serdons
Archie Shepp. (Foto: Jean Schoubs)
Paolo Fresu. (Foto: Jean Schoubs)
Fabian Fiorini verwisselt van hemd op
het podium. (Foto: Jean Schoubs)
Jazzflits nummer 219
Greg Houben op het toneel in de weer met zijn kipmaaltijd.
(Foto: Jean Schoubs)
26 mei 2014
16
VERVOLG JAZZ OP DE PLANKEN
BART WIRTZ FT. SEAN JONES
Bezetting:
Bart Wirtz (as), Sean Jones (tp),
Jan Smit (bkl), Vincent Houdijk (vib),
Jasper Soffers (p), Jeroen Vierdag (b),
Joost van Schaik (d).
Datum en plaats:
9 mei 2014, LantarenVenster, Rotterdam.
Altist Bart Wirtz bedenkt bijzondere concepten. Enerzijds doet hij dat met bezettingen. Zijn voorlaatste cd was met een
internationale band met trompettist
Nicholas Payton. Voor de release-tour
van zijn cd ‘Interview’, vroeg hij wéér
een Amerikaanse trompettist: Sean
Jones, én een leuke Nederlandse band
met vibrafoon en basklarinet. Jones
komt uit de traditionele stal van Wynton
Marsalis, maar heeft afgerekend met dat
verleden en hij heeft zich ontwikkeld tot
een krachtige solist. Naast trompet hoorden we ook basklarinet en vibrafoon. Dat
andere conceptuele aspect is het wisselen van bezetting en tempo binnen de
composities. Tijdens het concert schakelde Wirtz tussen vibrafoon en vleugel,
en hij zette de blazers af en toe aan de
kant. Die blazers speelden overigens
vaak strak unisono, zelfs in het trage
‘Growth IV’.
Wirtz toonde zich een uiterst competente
instrumentalist; hij soleerde heel energiek en divers en had de touwtjes strak
in handen. Daarnaast was hij ook de
componist van alle stukken. In de compositie ‘Sun chime’ stond Sean Jones
eindelijk alleen voor de ritmesectie. Hij
blies uiterst krachtig en genuanceerd,
met een fluwelen bugelsound. Wat een
feest!
Opvallend was ook bassist Jeroen Vierdag. Hij heeft zich ontwikkeld tot een
krachtige aandrijver met een sterk ontwikkeld muzikaal karakter. Pianist Jasper
Soffers had gedurende het concert een
meer begeleidende rol. Pas op het laatst
trad hij wat meer op de voorgrond.
‘Blues in the dirt’ was een blues, met
een langzaam New Orleans-marstempo.
En ja hoor, in ‘Democrator’ kwam eindelijk het duel tussen saxofoon en trompet
waar ik al die tijd op zat te wachten.
Hierna volgde, misschien wel iets te vlot,
een toegift voor de (helaas) halfvolle
zaal: ‘Gang’. Als deze Jazzflits is verschenen is de korte tour van Bart Wirtz
en zijn band alweer afgelopen. Maar
gelukkig is er ook zijn cd ‘Interview’.
Daarover in een volgende uitgave
meer.
Peter J. Korten
Jazzflits nummer 219
Leider Bart Wirtz hoort dat het goed is. (Foto: Joke Schot)
Sean Jones speelde krachtige solo’s. (Foto: Joke Schot)
Jeroen Vierdag was een krachtige aandrijver. (Foto: Joke Schot)
26 mei 2014
17
JAZZ OP DE PLANKEN BEELDVERSLAG
KENNY GARRETT QUINTET
Bezetting:
Kenny Garrett (as, fl),
Vernell Brown (p),
Corcoran Holt (b),
Rudy Bird (perc),
McClenty Hunter (d).
Datum en plaats:
8 mei 2014, Bimhuis,
Amsterdam.
Kenny Garrett. (Foto: Joke Schot)
“Nog net m’n trein gehaald”, zo vertelde
fotograaf Joke Schot ons de dag na het
concert van Kenny Garrett, “wat een
geweldig goed concert!” Garrett had dus
niet op zijn horloge gekeken die avond.
Een avond in een uitverkocht Bimhuis waar de saxofonist in 1986 voor het
eerst optrad met Art Blakey and the Jazz
Messengers - met een enthousiast publiek.
In de toegift ‘Happy people’ maande
Garrett het publiek de zaal te verruilen
voor het podium. Het duurde even voor
het spreekwoordelijke eerste schaap
over de dam was, maar toen die drempel
eenmaal was overschreden werd het een
groot feest. De saxofonist had het prima
naar zijn zin, bleef nog lang napraten en
ging geduldig op de foto met het publiek.
Als gebruikelijk trad Kenny Garrett op
met jonge musici, maar hij had deze
keer ook een veteraan in de gelederen:
de ervaren percussionist Rudy Bird, die
ook – net als Kenny Garrett - bij Miles
Davis gespeeld heeft.
Foto’s en impressie: Joke Schot
Jazzflits nummer 219
In de toegift ‘Happy people’ gingen alle remmen los.
(Foto: Joke Schot)
De stemming zat er 8 mei aan het eind goed in. Pianist Vernell
Brown (rechts) deelt volop mee in de feestvreugde.
(Foto: Joke Schot)
26 mei 2014
18
VERVOLG JAZZ OP DE PLANKEN
NEW COOL COLLECTIVE
Bezetting:
David Rockenfeller (tp, bu, tb),
Benjamin Herman (as),
Willem Friede (keyb),
Bas van der Wal (g), Leslie Lopez (el.b),
Joost Kroon (d),
Frank van Dok, Jos de Haas (perc),
Datum en plaats:
9 mei 2014, Hothouse Redbad,
Leeuwarden.
New Cool Collective trekt ook mensen
die je normaliter niet bij een jazzconcert
ziet. Vol verwachting komen ze binnen:
het moet meeslepend worden, swingend
en lekker in het gehoor liggen. En dus
spelen altsaxofonist Benjamin Herman
en zijn maten in de zaal de meer toegankelijke stukken uit hun repertoire.
En dus werd het een daverend feestje op
de afsluitende concertavond van
Hothouse Redbad.
Drummer Joost Kroon, als een vorst op
zijn verhoging gezeten, voerde de ploeg
telkens met een nieuwe ‘groove’ van het
ene in het andere stuk. Daarbij geholpen
door twee percussionisten, een bassist
en een toetsenist. Zij zorgden voor de
slagroom op het ritmische taartje. De
saxofonist, de trompettist annex trombonist en de invalgitarist waren de melodische kers. Een geheid smakelijke hap
voor een feestelijk avondje uit.
Het achttal putte niet alleen uit zijn
nieuwste cd ‘Chin Chin’ (met bijvoorbeeld ‘Devastated’ en een rokend ‘Samba kitsu’), maar ook kwam, lekker uitgerekt, een oud vehikel als ‘Lucoolmi’
langs.
Op verschillende momenten tijdens het
concert werd duidelijk dat de muziek van
New Cool Collective heel nauw luistert en
als een puzzel in elkaar past. Zo zorgde
invalgitarist Bas van der Wal voor een
uitstekende partij begeleiding en solo’s
in de stukken die hij kende, maar als er
een stuk langskwam dat hij niet kende,
was het heel voorzichtig zoeken en proberen voor hem. En als Benjamin Herman achter de conga’s terechtkwam en
enthousiast een roffel sloeg, kreeg hij
meteen van percussionist Frank van Dok
een opgeheven vingertje: ‘niet doen
saxman, dan maak je er een brei van’.
En de baas van het spul dook meteen vol
spijt in elkaar.
Toen ‘Marche funebre’, naar de dodenmars van Chopin, werd ingezet, was het
einde van het concert nabij en moest het
publiek zijn feestje onvermijdelijk afbouwen.
Hessel Fluitman
Jazzflits nummer 219
Joost Kroon. (Foto: © Jos Krabbe, Leeuwarden NL)
David Rockenfeller. (Foto: © Jos Krabbe, Leeuwarden NL)
Het enthousiaste publiek. (Foto: © Jos Krabbe, Leeuwarden NL)
26 mei 2014
19
JAZZ OP DE PLANKEN BEELDVERSLAG
ROY HARGROVE QUINTET
Bezetting:
Roy Hargrove (tp),
Justin Robinson (sax),
Sullivan Fortner (p),
Armeen Saleem, (b),
Quincy Phillips (d).
Datum en plaats:
25 april 2014,
Lantaren/Venster,
Rotterdam.
Roy Hargrove in de kleedkamer.
(Foto: Joke Schot)
Trompettist Roy Hargrove trad voor het
eerst in Nederland op tijdens het North
Sea Jazz Festival 1986. Hij was toen
zeventien jaar. In de Haagse jaren van
het festival was hij er een vaste gast.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij
een grote schare fans in ons land heeft.
Het optreden van het Roy Hargrove
Quintet in LantarenVenster, een van drie
Nederlandse optredens, was dus uitverkocht. Het onthaal van het publiek was
enthousiast en de zaal moet voor de
heren musici als een warm bad hebben
gevoeld. Een bad waarvan Hargrove en
Robinson tegen het eind van het concert
persoonlijk nog even de temperatuur
opnamen, toen ze al spelend het publiek
in liepen.
Foto’s en impressie: Joke Schot
Jazzflits nummer 219
Roy Hargrove geniet van de muziek.
(Foto: Joke Schot)
De schoenen met lichtgevende veters van Roy Hargrove.
(Foto: Joke Schot)
26 mei 2014
20
NEW YORK CALLING
Roos Plaatsman is zangeres en woont in
New York. In Jazzflits doet ze verslag van
haar muzikantenbestaan daar.
Twee vrienden van mij hebben net een huis gekocht in
Bedford/Stuyvesant (Bed/Stuy), een wijk van Brooklyn. Om de
hoek worden in de komende weken twee jazzclubs geopend, of
eigenlijk cocktailbars met live jazzmuziek, en de hippe barretjes
schieten er uit de grond. Decennialang is het een zwarte wijk
geweest en een cultureel centrum voor de Afro-Amerikanen.
Nadat er een ‘subway’ werd aangelegd in 1936, verhuisde een
groot deel van de bewoners uit het overbevolkte Harlem naar
Bed/Stuy omdat er meer huizen beschikbaar waren. Tussen de
jaren zestig en negentig was het een beruchte wijk met veel
criminaliteit, racisme en rivaliserende ‘gangs’.
Sinds 2000 zijn er steeds meer verschillende nationaliteiten in
de wijk te vinden en veel blanken verhuizen naar Bed/Stuy omdat de huurprijzen er relatief laag zijn. De huizen zijn statig en
groot en staan in bosrijke rustige straten en de criminaliteit is
inmiddels erg afgenomen.
Gentrification, de opwaardering van een wijk, komt ontzettend
veel voor in de stad New York en op dit moment zijn er veel
discussies gaande of dit nu iets goeds of juist iets slechts is.
Onder leiding van burgemeester Bloomberg is Manhattan onbetaalbaar geworden, maar de criminaliteit is sterk afgenomen.
Blanken, zoals mijn vrienden, verhuizen in grote getale naar de
wijken en er komen meer gezellige cafés en winkels, maar ook
meer en meer grote ketens als Starbucks, Duane Reade of
Victoria’s Secret openen hun deuren.
West Midtown was jarenlang de ‘place to be’ voor jazzliefhebbers, maar als je er nu rondloopt zie je dat vooral Chase Bank,
Duane Reade en McDonalds het straatbeeld hebben overgenomen. Hetzelfde geldt voor de East Village en de Lower East Side,
dat na Midtown de broeiplaats werd voor kunstenaars en muzikanten. Door de jaren heen is het onbetaalbaar geworden om
hier te wonen en betalen mensen gemakkelijk 4.000 dollar per
maand voor een tweekamerappartement. Een bepaalde buurt
waar alles gebeurt op jazz- en kunstgebied is er niet meer en
muzikanten en kunstenaars wonen verspreid over de vijf
‘boroughs’. Concerten zijn duur geworden en jazzclubs als de
Blue Note, die inmiddels soms 60 euro entree vragen, richten
zich nu vooral op de rijken en toeristen.
In de drie jaar dat ik in Astoria woon, is er veel veranderd. Elke
keer als ik terugkom van een paar weken in Nederland zijn er
nieuwe winkels en cafés geopend. Het appartement dat ik in
2011 huurde voor 1.700 dollar, wordt inmiddels verhuurd voor
1.900 dollar per maand.
Ik stuitte afgelopen week op het boek ‘Store Front: The
Disappearing Face of New York, van twee fotografen die de veranderingen in New York City in de afgelopen tien jaar hebben
gefotografeerd. Het boek laat duidelijk zien hoe kleine ondernemingen plaats hebben gemaakt voor grote ketens en hoe dit het
straatbeeld heeft veranderd.
Een etalage van een gefotografeerde winkel in het boek doet me
denken aan een winkeltje bij mij om de hoek waar je sleutels
kan laten bijmaken en gereedschap kunt kopen. Dit winkeltje
wordt al meer dan zestig jaar gerund door een familie en ik ben
bang dat wanneer ik na de zomer terugkom ook dit winkeltje is
verdwenen…
Kijk ook eens op: http://huff.to/1fy4vqI
De website van Roos Plaatsman: http://roseellismusic.com.
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
21
THE JAZZ CONNECTION
DOOR LEX LAMMEN
RHYTHM CHANGES
‘Rhythm Changes’ is de naam van een drie jaar durend wetenschappelijk onderzoek in vijf landen naar vormen en gebruiken
die kenmerkend zijn gebleken voor de Europese jazzmuziek.
Vertegenwoordigers van universiteiten
in Engeland, Noorwegen, Oostenrijk,
Denemarken en Nederland nemen eraan
deel. Voor wat Nederland betreft, levert
musicologe en saxofoniste Loes Rusch haar bijdrage aan dit
project, tevens met de bedoeling langs deze weg en onder toeziend oog van Professor Walter van de Leur een doctorsbul te
verwerven.
Afgelopen donderdagmiddag 15 mei deed zij verslag van haar
aandeel in het onderzoek op Spui 25 - het adres waar de Universiteit van Amsterdam de burgerij op informele manier op de
hoogte houdt van wat er gebeurt binnen de Civitas Academica.
Behalve bewaard gebleven fragmenten van jazzuitzendingen op
de Nederlandse televisie (Pim Jacobs' ‘Dzjes Zien’) en foto's van
platenhoezen (Han Bennink) gebruikte de promovenda, die zelf
baritonsaxofoon heeft gespeeld bij Peter Guidi, als kapstok voor
haar betoog de brief die Willem Breuker op 14 mei 1975 stuurde
aan Jo Elsendoorn. Breuker deed daarin zijn beklag over het
opnieuw niet doorgaan van uitvoeringen van zijn muziek in het
kader van het Holland Festival, waar Elsendoorn mede de samensteller van was. De bewuste brief, ook afgedrukt in het
Handboek voor de Nederlandse Jazzwereld (Utrecht - Antwerpen, 1978) geldt volgens Loes Rusch als model voor de wijze
waarop de ‘jonge Turken’ van de impro-scene zich opstelden
tegenover de gevestigde orde. Breukers aanhef ‘Hé Jo, ouwe
neukert’ zou kenmerkend worden voor de omgang van de muzikale rebellen met gevestigde subsidieverschaffers, die van een
dergelijke bejegening niet terug hadden en om hun posities te
handhaven dan maar de buidel trokken. Opvallend is dan ook
dat Willem Breuker in volgende jaren wel degelijk toegelaten
werd tot het Holland Festival-programma en nog opvallender is
dat Breuker en Elsendoorn met elkaar op vriendschappelijke
voet zijn komen te verkeren.
‘Met hun ‘eigentijdse muziek’ profiteerden Breuker
en de zijnen van de toen opkomende welvaart die hen
in staat stelde eigen vormen te boetseren’
Wie zich herinnert dat met het begin van de jaren zestig ook op
andere fronten dan muziek een provocerende aanpak subsidie
kon opleveren (beeldende kunsten, pedagogische experimenten), zal Loes Rusch' uitgangspunt begrijpen: Willem Breuker en
de zijnen waren kinderen van hun tijd. Met hun ‘eigentijdse
muziek’ van de decennia na 1960 profiteerden zij van de toen
opkomende welvaart die hen in staat stelde eigen vormen te
boetseren. Dat die op hun beurt ook weer zouden verstarren, is
het lot van elke artistieke vernieuwing.
Lex Lammen is presentator/samensteller van de programma’s Het
Grote Geluid en The Jazz Connection op de Concertzender. Die zijn
de klok rond te beluisteren via: http://bit.ly/1sK4RRr
Volg het jazznieuws op http://www.twitter.com/jazzflits.
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014
22
DE GOUWE OUWE VAN…
FESTIVALS JULI – AUGUSTUS
Hessel Fluitman
THE ROB PRONK JAZZ ORCHESTRA
It Happened Yesterday
A la Bianca
De bekendste Nederlandse arrangeurs
voor bigbands en grote orkesten uit de
tweede helft van vorige eeuw zijn Rob
Madna, Jerry van Rooijen en Rob Pronk.
Alledrie sloegen ze hun vleugels internationaal uit, al bleef Rob Madna, die ook
wiskundeleraar was, in Nederland. Maar
Jerry van Rooijen en Rob Pronk werkten
in Duitsland en Frankrijk met en voor de
beroemdste orkesten. Al in de jaren
zestig werden ze hogelijk gewaardeerd
en op initiatief van radioproducer Joop
de Roo werden toen meer dan eens opnamen gemaakt van hun composities en
arrangementen.
Gelukkig kon De Roo die muziek jaren
later ook uitbrengen. Muziek van Rob
Pronk uit 1968 kon hij kwijt op de cd
‘It Happened Yesterday’. Op het label
A la Bianca. Het crème de la crème van
die tijd zat achter de lessenaars, inclusief enkele buitenlandse coryfeeën. De
meeste stukken op de cd zijn van Rob
Pronk. Het titelstuk ‘It happened
yesterday’ is het enige nummer dat is
geschreven en gearrangeerd door Rob
Madna. ‘One for Maya’ schreef en arrangeerde Bora Rokovich, toen arrangeur
van het Kurt Edelhagen Orkest.
De stukken lijken in eerste instantie wat
complex, maar bij herhaalde beluistering
hoor je prachtige tussenstukjes, loopjes,
ensembles. De composities zitten vol
vondsten. Elk stuk heeft zijn eigen kenmerken. Het openingsstuk ‘Kim’ is voortvarend en imponerend. ‘I’ll close my
eyes’, de feature voor trompettist Rick
Kiefer, is een weelderige ballad, die door
de trompettist ingetogen wordt uitgewerkt. Vier solisten hebben een
‘feature’: de trompettisten Benny Bailey
en Rick Kiefer, trombonist Jiggs
Whigham en als enige Nederlander de
toen nog jonge tenorsaxofonist Ferdinand Povel. In de saxsectie trekt leider
Piet Noordijk het geluid nadrukkelijk
naar zich toe. Pianist Frans Elsen laat
verschillende keren horen dat hij tot de
top van het Nederlandse jazzwereldje
hoorde. Een historisch document.
In de rubriek ‘De Gouwe Ouwe van’ zingt een
medewerker van Jazzflits de lof over een speciale
elpee, cd of dvd uit zijn of haar eigen collectie.
Lees Jazzflits op uw tablet
Jazzflits nummer 219
Nicholas Payton speelt begin augustus op het Gouvy Festival.
(Foto: Joke Schot)
COMBLAIN-LA-TOUR
Hamoir, België
4, 5, 6 juli 2014
(http://comblainjazzfestival.be)
Met onder anderen: Richard Bona, Lobi, Erik Truffaz, Kermesz
à L’Est en Les Tambours du Bronx.
GENT JAZZ FESTIVAL
Bijlokesite, Gent
10 - 19 juli 2014
(http://www.gentjazz.com/)
Met onder anderen: Manu Katché, Bobby McFerrin, Zara McFarlane, Ibrahim Maalouf, Dave Holland, Chick Corea en Hiromi.
NORTH SEA JAZZ FESTIVAL
Ahoy, Rotterdam
11, 12, 13 juli 2014
(http://www.northseajazz.com/nl/)
Met onder anderen: Dave Douglas, Al Jarreau, Tineke Postma,
Christian McBride, John Scofield, The Ploctones en Phronesis.
BROSELLA JAZZ
Groentheater, Brussel
13 juli 2014
(http://www.brosella.be/nl/brosella-folk-jazz)
Met onder anderen: nog niet bekend.
GOUVY JAZZ & BLUES FESTIVAL
Ferme de la Madelonne, Gouvy (Wallonië)
1, 2, 3 augustus 2014
(http://gouvy.eu/madelonne/?page_id=2)
Met onder anderen: Bobby Few, Ibrahim Maalouf, Emilie & The
Jazz Syndicate, Nicholas Payton, Freddy Cole en Four of a Kind.
WERKING LINKS IN JAZZFLITS
In Jazzflits zijn links opgenomen naar bijvoorbeeld filmpjes op
You Tube, geluidsfragmenten of websites van muzikanten. Werken deze links niet, dan is het zaak om het pdf-bestand van
Jazzflits eerst op uw computer te downloaden. Gebruikt u Firefox
als internetbrowser, dan kan dat, na opening van het blad via
jazzflits.nl, door middel van het icoontje rechtsboven. Het is
mogelijk dat de links niet werken op een iPad of tablet. Dan is
het kopiëren en plakken van de link in uw browser de oplossing.
26 mei 2014
23
BESTSELLERS JAZZ CENTER
OVERLEDEN
Datum: 17 mei 2013
1 Phronesis
Life To Everything (Edition)
2 Helge Lien
Badgers And Other Beings (Ozella)
3 Brian Blade Fellowship
Landmarks (Blue Note)
4 Ibrahim Maalouf
Illusions (Sony)
5 Wolfgang Muthspiel
Driftwood (ECM)
Bestsellers Jazz Center is een overzicht van de
best verkochte cd’s van de Haagse speciaalzaak
Jazz Center; (http://www.jazzcenter.nl).
TIPS JAZZ CENTER
1 Snarky Puppy
We Like It Here (Ropadope)
Moeilijk in de ‘handel’ te krijgen, omdat
de cd alleen via de website van de groep
te koop is. Een heerlijk funky album,
oktober vorig jaar opgenomen bij Kytopia in Utrecht. Zie ook pagina 12.
2 Jacob Young
Forever Young (ECM)
Derde album van gitarist Jacob Young op
ECM. Gelukkig blijft hij zijn eigen geluid
trouw. Met het Wasilewski Trio heeft hij
een top (ECM)band achter zich.
3 Dewa Budjana
Surya Namaskar (Moonjune)
Indonesische (fusion-)gitarist die met
Jimmy Johnson en Vinnie Colaiuta (en
Gary Husband op toetsen) een puike
harde fusion-cd uitgeeft. Smullen voor
de liefhebbers.
Tips Jazz Center is een overzicht van cd’s die
volgens Reinier van Bevervoorde en Jan Bax
(van de Haagse speciaalzaak Jazz Center) een
plek in de Bestsellers Jazz Center verdienen;
(http://www.jazzcenter.nl)
Tip: JazzNearYou: een Amerikaanse
website met ook een Nederlandse
jazzkalender: http://bit.ly/1iCUPl7
Jazzflits nummer 219
Joe Wilder, 19 mei 2014 (92)
Amerikaanse trompettist. Overleden in New York. Speelde in
bigbands; in de jaren veertig in die van Lionel Hampton, Jimmie
Lunceford en Lucky Millinder, in de jaren vijftig bij Count Basie
en Quincy Jones. Daarnaast in tal van kleinere groepen en als
begeleider van vocalisten. Ook Charles Mingus maakte van zijn
diensten gebruik: in 1970 en na zijn dood in de uitvoering van
diens Epitaph (1989).
Victor Kaihatu, 7 mei 2014 (74)
Nederlandse bassist. Overleden in Den Haag. Speelde eerst
muziek in het verlengde van zijn Indische afkomst, deed toen
conservatorium, leidde daarna zelf bassisten op. Was actief op
velerlei terreinen: in kleine combinaties, als begeleider van buitenlandse gasten en als studiomuzikant.
(jjm)
VARIA
Sociaal Fonds Jazz- en Improviserende Musici
Voor iedereen die werkzaam is als jazz- of improviserend musicus bestaat in geval van nood een vangnet: het Sociaal Fonds
Jazz- en Improviserende Musici. Het werd in 1984 opgericht
naar aanleiding van een verkeersongeval waarbij drie musici van
de Springband (later de Contraband) om het leven kwamen en
anderen ernstig gewond raakten. Er is toen een benefietconcert
gehouden in het Bimhuis om middelen te verwerven.
Het bestuur van het fonds wordt momenteel gevormd door Corrie van Binsbergen, Marcel Kranendonk en Everard van der
Marck. Het Sociaal Fonds heeft geen nauw omschreven regels
en criteria, maar er wordt van geval tot geval bekeken hoe de
vork in de steel zit en wat passende hulp is. Het gaat daarbij
nadrukkelijk om gevallen die niet worden gedekt door verzekeringen en dergelijke. Hulp wordt meestal geboden in de vorm
van een renteloze lening met maandelijkse aflossing. Het fonds
beschikt maar over beperkte middelen. Van Binsbergen: “We
kunnen dan ook niet overladen worden met aanvragen, maar we
willen wel dat het bestaan van het fonds bekend is onder jazzmusici.”
Meer info: http://www.sociaalfondsjazz.nl/
26 mei 2014
24
JAZZWEEK TOP DRIE
OP DE VALREEP
Datum: 19 mei 2014
1 Eric Alexander
Chicago Fire
(HighNote)
2 Monty Alexander
Harlem-Kingston Express Vol 2:
The River Rolls On (Motema)
3 Clayton-Hamilton Jazz Orchestra
The L.A. Treasures Project (Capri)
De JazzWeek Jazz Top Drie geeft een overzicht
van de meest gedraaide albums op de NoordAmerikaanse jazzradio; (www.jazzweek.com).
COLOFON
JAZZFLITS is een onafhankelijk jazzmagazine voor Nederland en Vlaanderen en
verschijnt twintig keer per jaar. Uitgever/
hoofdredacteur: Hans van Eeden. Eindredactie: Sandra Sanders. Vaste medewerkers: Tom Beetz, Reinier van Bevervoorde, Arne Van Coillie, Hessel Fluitman,
Bart Hollebrandse, Frank Huser, Hans Invernizzi, Peter J. Korten, Lex Lammen,
Herman te Loo, Jan J. Mulder, Jan Nieuwenhuis, Roos Plaatsman
en Lo Reizevoort. Fotografie: Tom Beetz, Jos
Krabbe, Joke Schot en
Willem
Schwertmann.
Website: Henk de Boer.
Logo: Het JAZZFLITS-logo is een ontwerp
van Remco van Lis. Abonnementen: Een
abonnement op JAZZFLITS is gratis. Meld u
aan op www.jazzflits.nl. Een abonnee krijgt
bericht als een nieuw nummer op de website staat. Adverteren: Het is niet mogelijk
om
in
JAZZFLITS
te
adverteren.
Adres(post): Het postadres van JAZZFLITS is per e-mail bij ons op te vragen.
Adres(e-mail): Het e-mailadres van JAZZFLITS is [email protected] Bijdragen:
JAZZFLITS behoudt zich het recht voor om
bijdragen aan te passen of te weigeren. Het
inzenden van tekst of beeld voor publicatie
impliceert instemming met plaatsing zonder vergoeding. Rechten: Het is niet toegestaan zonder toestemming tekst of beeld
uit JAZZFLITS over te nemen. Alle rechten
daarvan behoren de makers toe. Productie: JAZZFLITS wordt geproduceerd door
De Juiste Tekst (www.dejuistetekst.nl).
Vrijwaring: Aan deze uitgave kunnen
geen rechten worden ontleend.
Jazzflits nummer 219
Op de valreep kwam deze foto van zangeres Lizz Wright in LantarenVenster bij ons binnen. Ze gaf op 14 mei in Rotterdam een
intiem concert voor een uitverkochte zaal. (Foto: Joke Schot)
VARIA
Memoires Herbie Hancock verschijnen in oktober
Eind oktober zullen bij de Amerikaanse uitgeverij Viking de memoires van toetsenist Herbie Hancock uitkomen. Voor het boek,
‘Herbie Hancock: Possibilities’, huurde Hancock de journaliste
Lisa Dickey in als ‘ghostwriter’.
Finale European Jazz Contest in Maastricht
Op 28 mei vindt in AINSI Maastricht de finale van de European
Jazz Contest plaats. Daarin treden op Trio For Cats (Rome, Italië), Woody Black 4 (Wenen, Oostenrijk), Confusion Project
(Tricity, Polen) en 3AlBot Jazz Quartet (Milaan, Italië). De finalisten werden in Italië geselecteerd tijdens een aantal voorrondes. De jury bestaat dit jaar uit: Antonio Solimene, coördinator
didactiek van het Saint Louis Conservatorium (Rome), Jan
Formannoy, Hoofd Jazz aan Conservatorium Maastricht (Maastricht) en Nina Pedersen, jazz-zangeres en docente aan het
Saint Louis College of Music (Rome). Vorig jaar won het Mario
Nappi Trio de wedstrijd. De winnende band mag onder meer
spelen op het Jazz Maastricht Festival 2015.
26 mei 2014
25
LAATSTE NIEUWS
De trotse IBBC-winnaars op een rij. (Foto: Henri Kok)
BVR FLAMENCO BIG BAND BESTE VAN
INTERNATIONAL BIG BAND COMPETITION
De BVR Flamenco Big Band onder leiding van Bernard van
Rossum heeft zaterdagavond 24 mei in Hoofddorp de Topklasse van de International Big Band Competition gewonnen. Beste van de Eerste Klasse werd de Duitse Blue Note
Big Band onder leiding van Bernd Gaudera.
In de BVR Flamenco Big Band komen leidende musici uit de
flamencoscene, top-alumni en ‘master’- studenten van het Conservatorium samen. De Spaans-Nederlandse naamgever en
orkestleider Bernard van Rossum is componist, dirigent en saxofonist. De muziek van de winnaar is een symbiose van Spaanse
flamenco en jazz.
De prestigieuze International Big Band Competition - een concours voor amateur- en semiprofessionele orkesten - vond dit
jaar voor de achttiende keer plaats. Behalve de winnaar namen
in de Topklasse deel: de Amstel Big Band o,l.v. Sven Schuster,
de West Coast Big Band o.l.v. Kurt Weiss, de Central Heat Big
Band o.l.v. Hein Buying en uit Duitsland het Berlin Jazz Composers Orchestra (JayJayBeCe) o.l.v. Christof Griese. Dit laatste
orkest werd tweede.
In de Eerste Klasse traden naast de winnaar in het strijdperk
Bigband Exposure o.l.v. Paul Rademaker, de Sugar Free Bigband
(België) o.l.v. Ivan Valck, Big Band Almelo o.l.v. Frank van Nusde Nieuwe Veste Big Band o.l.v. Hans Bloemen, de Windmill Big
Band o.l.v. Arjan Muusz, het Far East Jazz Orchestra o.l.v. Bart
Bijleveld, de Jazzhaus Big Band (Duitsland) o.l.v. Gary Barone
en het Jellyfish Jazz Orchestra (Duitsland) o.l.v. Jana Rohloff.
Het Far East Jazz Ochestra uit Almelo werd tweede.
De jury werd voorgezeten door Kenny Werner en telde onder
anderen Michel Herr, Erik van Lier en Rob Horsting als leden.
Saxofonist Bernard van Rossum werd door de jury uitgeroepen
te de beste solist van de finale. Tot de beste solisten van de
voorronden op zaterdagmiddag werden gekozen: Marco Apicella
(pianist van de Windmill Big Band), Fred Setzkorn (tenorsaxofonist van de Blue Note Bigband) en Pablo Martinez (trombonist
van de BvR Flamenco Bigband).
De International Big Band Competition is opgenomen door de
NTR en wordt uitgezonden op Radio 6.
Jazzflits nummer 219
26 mei 2014